Mijn Verhaal

Sponsors

Mijn coronatijd en Tokio

 

Mijn coronatijd begon, net als voor iedereen, met een plotselinge lockdown in maart 2020. Mijn grootste angst tijdens

die periode was dat mijn trainingsarbeid niet groot genoeg zou zijn om me te kwalificeren voor de Paralympische Spelen

in Tokio. Niemand had water om in te trainen, en we moesten het doen met alternatieven zoals hardlopen, fietsen of

een opzetzwembad in de tuin.

 

Na een tijdje kwam het goede nieuws dat topsporters weer mochten trainen. Ik voelde me enorm bevoorrecht dat ik weer het water in mocht. Een paar weken later werd echter bekendgemaakt dat de Spelen werden uitgesteld naar 2021. Iets waar iedereen eigenlijk ook wel opgelucht over was. Meer tijd om je voor te bereiden klinkt fijn, maar na verloop van tijd merkte ik dat het mentaal zwaar werd. Het was moeilijk om de motivatie vast te houden als je niet precies wist waar je naartoe werkte, zeker omdat alle binnen- en buitenlandse wedstrijden werden afgelast.

 

In het jaar voor de Spelen heb ik veel van mijn lichaam gevraagd, zowel mentaal als fysiek. Ik werd vaak verkouden of zó moe dat ik niet kon trainen. Daardoor ben ik regelmatig getest op corona en heb ik meerdere keren verplicht thuis gezeten, in afwachting van de uitslag. Dat deed ik niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook om te voorkomen dat ik de rest van het team zou aansteken.

 

 

kwalificatie momenten voor de Paralympische Spelen in Tokio 2021

 

De stip op de horizon waren de kwalificatiewedstrijden voor de Spelen: het RQM (Rotterdam Qualification Meet) van 3 tot 6 december 2020 en het EQM (Eindhoven Qualification Meet) van 9 tot 11 april 2021. Helaas werd ik anderhalve week voor het RQM weer verkouden en moest ik een coronatest doen. De uitslag was positief: ik had corona en moest in quarantaine. Weg RQM!

 

Ik ben twee weken flink ziek geweest en heb daarbij zelfs een hartspierontsteking opgelopen. Na de kerstvakantie moest ik daarom langzaam weer opbouwen. Door het missen van het RQM had ik nog maar één kans om me te kwalificeren. Ik paste mijn trainingsprogramma aan, zodat ik minder snel verkouden zou worden, en voelde me uiteindelijk goed voorbereid. Ik was helemaal klaar voor het EQM.

 

Om deel te mogen nemen aan het EQM moest iedereen een PCR-test doen. De wedstrijd was op vrijdag, en op woensdag kreeg ik opnieuw een positieve uitslag. PANIEK! Gelukkig deed ik diezelfde woensdag een extra sneltest, die negatief bleek, maar voor het EQM moest iedereen een negatieve PCR-test kunnen laten zien. Gelukkig kon ik meteen naar Amsterdam, waar de olympische ploeg werd getest, en ik mocht achteraan aansluiten. Donderdag werd bekend dat ik negatief was.

 

YEEEY! Direct daarna ging ik door naar Eindhoven voor het loszwemmen.

Mijn voorbereiding was verre van optimaal, maar ik wilde zo graag meedoen. Mijn afstand, de 100 meter vlinderslag, stond gelijk op de eerste dag gepland. Ik was super zenuwachtig, want ik had hoge verwachtingen van mezelf. Helaas haalde ik het limiet niet: ik miste het met 25 honderdsten van een seconde. Ik baalde enorm.

Tijdens de race zwom ik wel een persoonlijk record, maar ik wist dat ik harder kon.

 

Achteraf denk ik dat ik fysiek sterk genoeg was, maar mentaal nog niet helemaal klaar. Ik was zo zenuwachtig, had zo lang geen wedstrijd gezwommen, en alles moest in die eerste en enige kans gebeuren. Dat speelde een grote rol.

 

Na dit avontuur ben ik vastbesloten om door te gaan tot Parijs 2024, als het aan mij ligt. Deze periode heb ik zeker beter geleerd hoe ik mijn energie moet verdelen en te luisteren naar mijn lichaam.

Topsport is zwaar, maar ik wil het voor geen goud opgeven.